نامش به زبان گر ببری بازستانی

سر پنجه تسخیر جهانت به چه ارزد

دست تو همان ست کشه دامن نفشانی

بر هرکه مدد کرده ای از عالم ایثار

سطر نفس و قید تٲمل چه خیال است

هر چند بمیری که تواش سکته نخوانی

هر جات بپرسند ز تمثال حقیقت