نیفتد هیچ کافر در طلسم ناپشیمانی

به عزم بسملم تیغ که دارد میل عریانی

که در خونم قیامت می کند ناز گل افشانی

چه سازم در محبت با دل بی انفعال خود

در آن محفل که بود آیینه ام گلچین دیدارش

ادب می خواست بندد چشم من نگذاشت حیرانی

اگر هوشی ست پرسیدن ندارد صورت حالم