محبت تهمت آلود جفا شد از شکست من

نظرها باز می گردد به چشم از تنگ میدانی

سحرخندی ست از عصیان من گرد ندامت را

بقدر سودن دستم نمک دارد پشیمانی

حبابم گرد بر دریا فشاند از خانه ویرانی

ورق گردانی بیتابی ام فرصت نمی خواهد

سحر در جیب دارم چون چراغ چشم قربانی