تو ای حسرت قدم می زن که ما سودیم پیشانی

ندانم مشهد تیغ خیال کیست این گلشن

که شبنم کردگلها را نهان در چشم قربانی

به راه او نخستین گام ما را سجده پیش آمد

به جای شعله از ما آب نم خون کرده می جوشد

چو یاقوت آتش ما را حیا کرده ست دامانی

بیا زاهد اگر همت دهد سامان توفیقت