پر پروانه ای دارم بقدر رنگ گردانی

به این سامان وحشت آنقدر مشکل نمی بینم

که گردد سایه ام چون دیده آهو بیابانی

نی ام نومید اگر گرد سر شمعت نمی گردم

به نیرنگ خیالش آنقدر جوشیده ام بیدل

که در رنگ غبارم می توان زد خامه مانی