دچار هر که گشتم چشم پوشید از غبار من

همان در خانه نقاش ماند از ما پر افشانی

عدم هم بی بهاری نیست تخم ناامیدی را

به عبرتگاه محشر یارب از خاکم نرویانی

درین صحرای عبرت امتحانی بود عریانی

دل هر ذره ام چندین رم آهو جنون دارد

غبارم رنگ دشتی ریخت بیدل از پریشانی