به پاس راز اشک از ضبط مژگان نیستم غافل

جنون کن تا حبابی را لباس بحر پوشانی

گل آیینه را روی تو بخشد رنگ حیرانی

دهد زلفت به دست شانه اسباب پریشانی

به خاک افکندن است این طفل را گهواره جنبانی

به مجنون نسبت سوداپرستانت نمی باشد

ز آدم فرق بسیارست تا غول بیابانی