شمار عقده دل همچنان باقیست در زلفش

مگر تیغی شود ناخن بر این عقد گرانجانی

در بر بسته می گوید رموز خانه ممسک

سواد تنگی دل روشن است از چین پیشانی

گر انگشتت شود تا شانه خشک از سبحه گردانی

ندانم آرزو تمهید دیدار که ام امشب

چو چشمم یک لب عرض و هزار انگشت حیرانی