گر انگشتت شود تا شانه خشک از سبحه گردانی

در بر بسته می گوید رموز خانه ممسک

سواد تنگی دل روشن است از چین پیشانی

شمار عقده دل همچنان باقیست در زلفش

ندانم آرزو تمهید دیدار که ام امشب

چو چشمم یک لب عرض و هزار انگشت حیرانی

تو از خود ناشناسی حق عزت کرده ای باطل