چو چشمم یک لب عرض و هزار انگشت حیرانی

شمار عقده دل همچنان باقیست در زلفش

گر انگشتت شود تا شانه خشک از سبحه گردانی

ندانم آرزو تمهید دیدار که ام امشب

تو از خود ناشناسی حق عزت کرده ای باطل

در آن محفل که خاکی تیره دارد آب حیوانی

غرور طبع وآنگه لاف دینداری چه ظلمست این