غرور طبع وآنگه لاف دینداری چه ظلمست این

چو چشمم یک لب عرض و هزار انگشت حیرانی

تو از خود ناشناسی حق عزت کرده ای باطل

در آن محفل که خاکی تیره دارد آب حیوانی

به دلها ریشه ای چون سبحه می خواهد سلیمانی

ز اظهار کمالم ، آب می باید شدن بیدل

لباس جوهرم ، چون تیغ تا کی ننگ عریانی