به دلها ریشه ای چون سبحه می خواهد سلیمانی

تو از خود ناشناسی حق عزت کرده ای باطل

در آن محفل که خاکی تیره دارد آب حیوانی

غرور طبع وآنگه لاف دینداری چه ظلمست این

ز اظهار کمالم ، آب می باید شدن بیدل

لباس جوهرم ، چون تیغ تا کی ننگ عریانی