چه سان زبر فلک عرض بلندیها دهد همت

توان دست از دو عالم برد اگر باشد گریبانی

مگر از خود روم تا اشکی وآهی به موج آید

که چون شبنم نی ام سر تا قدم جز چشم حیرانی

که از کوتاهی این خیمه نتوان چید دامانی

ندانم از کدامین کوچه خیزد گرد من یا رب

نوای شوقم و گم کرده ام ره در نیستانی