پس از مردن تواند ریخت خاکم رنگ کنعانی

ز قرب سایه من می گدازد زهره راحت

تبی در استخوان دارم چو شیری در نیستانی

چنین کز هر بن مو انتظار چشم یعقوبم

به زلف او شکست آماده حسرت دلی دارم

که عمری شد شکن می پرورد در سنبلستانی

به اسباب تعلق جمع نتوان یافت آسودن