دو عالم محو گردد تا رسد مژگان به مژگانی

به زلف او شکست آماده حسرت دلی دارم

که عمری شد شکن می پرورد در سنبلستانی

به اسباب تعلق جمع نتوان یافت آسودن

هیولی ماند دهر و نقشی از پیکر نبست آخر

ز لفظ این معما برنیامد نام انسانی

اگر بیدل چوگل پایم ز دامن برنمی آید