مرو تا می توانی جز پی کاری که نتوانی

جداگردیدن از خود هر قدر باشد غنیمت دان

همه گر عکس توست آن به که از آیینه نستانی

مبادا همت از تحصیل حاصل منفعل گردد

زپیراهن برون آ تا ببینی دستگاه خود

حباب آیینه دریاست از تشریف عریانی

خموشی بست اگر راه لب خجلت نوای من