تماشا پیشه را لازم بود چاک گریبانی

قدح پیمای زخمم در هوای آب پیکانی

به طبع آرزویم ، تر دماغی کرده توفانی

نگه صورت نبندد بی گشاد بال مژگانی

بقدر شوخی آه است دل مغرور آزادی

به رهن گرد باد این دشت دارد چین دامانی

نسیمی می تواند برد از ما رخت خودداری