ز دود دل توان چون شعله کرد ایجاد ریحانی

فلک گر حلقه زنجیر عدل ست اینقدرها بس

که بهر نازنینان سازد از آیینه زندانی

گر اعجاز محبت آبیار عافیت گردد

به اسباب هوس مفریب شوق بی نیازم را

غرور موج بر خار و خس افشانده ست دامانی

سواد دشت امکان روشن ست از فکر خود بگذر