چو شمع دام امید است سعی پروازم

حباب رانه ز پیراهن است عریانی

جز اینقدر نشد از سرنوشت من ظاهر

که سجده می چکدم چون نگین ز پیشانی

سزد که رنگ قفس ریزم از پر افشانی

به خاک تا نشود ساز ما و من هموار

نفس نمی گذرد از تلاش سوهانی