ز پیچ و تاب نفس عالمی جبون قفس است

سزد که رنگ قفس ریزم از پر افشانی

به خاک تا نشود ساز ما و من هموار

نفس نمی گذرد از تلاش سوهانی

چوگرد باد تو هم دسته کن پریشانی

سفر گزیده به فکر وطن چه پردازد

دوباره مرغ نگردد به بیضه زندانی