به مرگ نیز همان حب جاه خلق بجاست

دوباره مرغ نگردد به بیضه زندانی

نوای عیش تو تا رشته نفس دارد

ز سطر نسخه زنجیر ناله می خوانی

مگر همابرد از استخوان گرانجانی

گداز ما چونگه آنسوی نم افتاده است

دل و دماغ چکیدن به اشک ارزانی