به سعی آبله یکدم به خاک افشار دندانی

دل آخر درگداز ناتوانی جام راحت زد

چو خاکستر شد این اخگر بهم آورد مژگانی

درین ویرانه تا کی بایدت آواره گردیدن

زتحریرم چه می خواهی ز مضمونم چه می پرسی

چو طومار نگاهم غیر حسرت نیست عنوانی

به وضع دستگاه غنچه ام خندیدنی دارد