سواد این شبستانم چسان روشن شود یارب

چو طومار نگاهم غیر حسرت نیست عنوانی

به وضع دستگاه غنچه ام خندیدنی دارد

فراهم می کنم صد زخم تا ریزم نمکدانی

که چون طاووس وحشت نیز می خواهد چراغانی

به هرمحفل چوشمعم اشک باید ربختن بیدل

ندارد سال و ماه هستی ام جز فصل نیسانی