به جولان تو چون بوی گلم کو تاب خودداری

مباد از سجده بینم آستانش زیر پیشانی

طلسم وحشت صبحم مپرسید از ثبات من

نفس هم خنده دارد بر رخم از سست پیمانی

که از خود رفته باشم تا عنان رنگ گردانی

چه پردازم به عرض مطلب دل ، سخت حیرانم

تو هم آخر زبان حیرت آیینه می دانی