ز تسکین مزاج عاشقان فارغ شو ای گردون

درینجا سودن دست است مقراض پشیمانی

کسی از انفعال جرم هستی بر نمی آید

محیط و قطره یک موجست در آلوده دامانی

نهال این گلستان نیست گردد تاکه بنشانی

هوا صاف ست بیدل آنقدر باغ شهادت را

که صبحش بی نفس گل می کند از چشم قربانی