ز بس ماندم چو چشم آینه پامال حیرانی

نمی گنجم به عالم بسکه از خود گشته ام فانی

حبابم را لباس بحرتنگ آمد به عریانی

نگاهم آب شد در حسرت پرواز مژگانی

نفس در سینه ام موجی ست از بحر پریشانی

نگه در دیده مد جاده صحرای حیرانی