به جولانت چه حیرت زد گره بر بال پروازم

نگاهم آب شد در حسرت پرواز مژگانی

نفس در سینه ام موجی ست از بحر پریشانی

نگه در دیده مد جاده صحرای حیرانی

که گردم را تپیدن شد چراغ زیر دامانی

دلی تهمت کش یک انجمن عیب و هنر دارم.

کجا جوهر، چه زنگ ، آیینه وصد رنگ حیرانی