دلی تهمت کش یک انجمن عیب و هنر دارم.

نگه در دیده مد جاده صحرای حیرانی

به جولانت چه حیرت زد گره بر بال پروازم

که گردم را تپیدن شد چراغ زیر دامانی

کجا جوهر، چه زنگ ، آیینه وصد رنگ حیرانی

من آن آواره شوقم که بر جمعیت حالم

بقدر حلقه آن زلف می خندد پریشانی