من آن آواره شوقم که بر جمعیت حالم

که گردم را تپیدن شد چراغ زیر دامانی

دلی تهمت کش یک انجمن عیب و هنر دارم.

کجا جوهر، چه زنگ ، آیینه وصد رنگ حیرانی

بقدر حلقه آن زلف می خندد پریشانی

به رمز وحشت من سخت دشوارست پی بردن

صدا چشم جهان پوشیده است ازگرد عریانی