بقدر حلقه آن زلف می خندد پریشانی

دلی تهمت کش یک انجمن عیب و هنر دارم.

کجا جوهر، چه زنگ ، آیینه وصد رنگ حیرانی

من آن آواره شوقم که بر جمعیت حالم

به رمز وحشت من سخت دشوارست پی بردن

صدا چشم جهان پوشیده است ازگرد عریانی

سبک چون برق می بایدگذشت از وادی امکان