صدا چشم جهان پوشیده است ازگرد عریانی

من آن آواره شوقم که بر جمعیت حالم

بقدر حلقه آن زلف می خندد پریشانی

به رمز وحشت من سخت دشوارست پی بردن

سبک چون برق می بایدگذشت از وادی امکان

سحرگل کردن اینجانیست بی عرض گرانجانی

ز فیض تازه رویی آب و رنگ باغ الفت شو