ز فیض تازه رویی آب و رنگ باغ الفت شو

صدا چشم جهان پوشیده است ازگرد عریانی

سبک چون برق می بایدگذشت از وادی امکان

سحرگل کردن اینجانیست بی عرض گرانجانی

متن بر ربشه تخم حسد از چین پیشانی

چه افشاند از خود دانه تا وحشت کند پاکش

نپنداری دل از اسباب برخیزد به آسانی