نپنداری دل از اسباب برخیزد به آسانی

ز فیض تازه رویی آب و رنگ باغ الفت شو

متن بر ربشه تخم حسد از چین پیشانی

چه افشاند از خود دانه تا وحشت کند پاکش

سواد مقصد شوق فنا روشن نخواهد شد

غبار نقش پا چون شمع تا در دیده ننشانی

زکافر طینتیهای دل بی درد می ترسم