غبار نقش پا چون شمع تا در دیده ننشانی

چه افشاند از خود دانه تا وحشت کند پاکش

نپنداری دل از اسباب برخیزد به آسانی

سواد مقصد شوق فنا روشن نخواهد شد

زکافر طینتیهای دل بی درد می ترسم

که زنارم مباد از سبحه روند چون سلیمانی

بنایم را نم اشکی به غارت می برد بید ل