چون حباب از خامشی مگذر که حسن عافیت

کاش باشد سینه بر برگ حنا مالیدنی

مست و مخموری نمی باشد همه محو دلیم

سنگ این کهسار و مینا در بغل خوابیدنی

خفته است آیینه در دست قفس دزدیدنی

عیب جویی طبع ما را دشمن آرام کرد

خواب بسیارست اگر باشد مژه پوشیدنی