یک زمانم کرد سرگردان که گردون می کنی

با حنا ربطی ندارد اشک استغنای ناز

می نهی پا بر دل پرخون و گلگون می کنی

خاک اگر صد رنگ گرداند همان خاک است و بس

گر به این ساز است آهنگ تغافلهای ناز

جوهر آیینه را زنجیر مجنون می کنی

فطرت از تاب سر مویی محرف می خورد