که شکل چتر بسته ست از بلندی موی مجنونی

نه شورواجب است اینجا و نی هنگامه ممکن

همین یک آمد ورفت نفس می خواند افسونی

ز اوضاع سپهر و اعتباراتش یقینم شد

مشوران تا توانی خاک صحرای محبت را

مباد از هم جدا سازی سرو زانوی محزونی

فلک بر هیچکس رمز یقین روشن نمی خواهد