مشوران تا توانی خاک صحرای محبت را

همین یک آمد ورفت نفس می خواند افسونی

ز اوضاع سپهر و اعتباراتش یقینم شد

که شکل چتر بسته ست از بلندی موی مجنونی

مباد از هم جدا سازی سرو زانوی محزونی

فلک بر هیچکس رمز یقین روشن نمی خواهد

بگردد این ورق تا راست گردد نقش واژونی