اگر وا کرده ای بند نقاب جامه گلگونی

فلک بر هیچکس رمز یقین روشن نمی خواهد

بگردد این ورق تا راست گردد نقش واژونی

رگ گل تا ابد بوسد سر انگشت حنا بندت

صفای کسوت آلوده ما بر نمی یابد

مگر غیرت به جوش آرد کفی از طبع صابونی

تغافل کردم از سیر گریبان جهل پیش آمد