بر آسمان مبندید از طبع پست دونی

یک گل بهار دارد این رنگ و بو چه حرف ست

تهمت کشان نامند بیرونی و درونی

آن به که خاک باشید در سجده گاه تسلیم

در حرف و صوت دنیا گم گشت فهم عقبا

فرسوده بال عنقا پرواز چند و چونی

در عشق جان کنی هم دارد ثبات جاوید