از خس عصا گرفته آتش به رهنمونی

نامحرمی به گردن بی اعتباری ام بست

شد صفر حلقه در از خجلت برونی

ای گمرهان خودسر تحقیر عاجزان چند

در ساز عجز کوشید گردن به مو فروشید

با سرکشی مجوشید تیغ قضاست خونی

چندانکه وارسیدیم ز آیینه عکس دیدیم