در راه تو هر سو عرق آلوده جبینی

افسوس به دامان هوایت نشکستیم

گردی که زند دست به آرایش چینی

خجلت کش نقش قدم آبله دارست

بافتنه آن نرگس کافر چه توان کرد

چون سبحه گرفتم به هم آرم دل و دینی

پیش آی که چون شمع نشسته ست به راهت