بافتنه آن نرگس کافر چه توان کرد

گردی که زند دست به آرایش چینی

خجلت کش نقش قدم آبله دارست

در راه تو هر سو عرق آلوده جبینی

چون سبحه گرفتم به هم آرم دل و دینی

پیش آی که چون شمع نشسته ست به راهت

در گردش رنگم نگه بازپسینی