پیش آی که چون شمع نشسته ست به راهت

در راه تو هر سو عرق آلوده جبینی

بافتنه آن نرگس کافر چه توان کرد

چون سبحه گرفتم به هم آرم دل و دینی

در گردش رنگم نگه بازپسینی

بیدل چو شرر چشم به فرصت نگشودم

تا یک مژه جاروب کشم خانه زینی