مدان جز ننگ آزادی که گیرد دامنت چینی

به عبرت آب ده چشم هوس از سیر این محفل

که اشکی چند بر مژگان تر بسته ست آیینی

دماع بی نیازان ناز وحشت بر نمی دارد

غبار دشت امکان را مکن تکلیف آسودن

ز خود برده ست خلقی را هوای خانه زینی

ز رنگ سایه من بوی چندین نافه می بالد