بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی

بر می شکند گوشه محراب امامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم

کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ

پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت