که هر سو می روی یک حلقه فتراک می بینی

نه دنیا کلفت آموزست و نه عقبا غم اندوزست

ستم ها از جنون فطرت بی باک می بینی

شکار وهم گردونی ، به زنجیر چه افسونی

که برد آن طول و پهنایت ، چه شد دریادلی هایت

که چون گوهر غنا در عقده امساک می بینی

اقامت آرزو، هیهات با اسباب جوشیدن