که برد آن طول و پهنایت ، چه شد دریادلی هایت

ستم ها از جنون فطرت بی باک می بینی

شکار وهم گردونی ، به زنجیر چه افسونی

که هر سو می روی یک حلقه فتراک می بینی

که چون گوهر غنا در عقده امساک می بینی

اقامت آرزو، هیهات با اسباب جوشیدن

به قدر آشیان ، رنج خس و خاشاک می بینی