به قدر آشیان ، رنج خس و خاشاک می بینی

که برد آن طول و پهنایت ، چه شد دریادلی هایت

که چون گوهر غنا در عقده امساک می بینی

اقامت آرزو، هیهات با اسباب جوشیدن

رقم ساز تعلق وقف عبرت سر خطی دارد

که تا لغزید مژگان هر چه دیدی پاک می بینی

غم تدبیر لذات از مزاجت گم نشد بیدل