قاصد من تو می رسی نامه برم تو می روی

خلق طلب بهانه ات محمل وهم می کشد

سیر خودت هزار جاسث دیر و حرم تو می روی

با نفس آمد و شدیست لیک ندارم امتیاز

لاله کجا و کو سمن تا شکند کلاه من

همچو بهار ازین چمن گل به سرم تو می روی

هستی و نیستی چو شمع پرتوی ازخیال توست